Visualizzazione post con etichetta Albanian Artist. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Albanian Artist. Mostra tutti i post

Abdurrahim Buza | Figurative painter



Abdurrahim Buza (1905-1986) was born in Skopje of a family from Gjakova in Kosovo.
With the help of Bajram Curri, he was able to get a basic education in Shkodra and Tirana and then attend the Normal School (Shkolla Normale) in Elbasan (1923-1928).
As a student there, he took an active part in the so-called Democratic Revolution of June 1924.
He was subsequently able to study in Italy on an Albanian government scholarship.
Together with sculptor Odhise Paskali, he attended the Academy of Fine Arts in Turin for a year, and then continued his training as a painter in Florence, 1933.

Josef Kote, 1964 | Albanian painter

Josef Kote 1964 ► Albanian painter

Born in the scenic port town of Vlore, Albania, modern artist Josef Kote, Albanian painter, emerged eager to share his unique vision with the world.

Millosh Gjergj Nikolla (Migjeni) | Verso libero


Nel profondo del mio cuore dormono canti non cantati
che dormono e attendono giorni più fortunati
per erompere ed effondersi liberi da paure.

Kanget e pakendueme

Thellë në veten teme flejnë kangët e pakëndueme
të cilat ende vuejtja as gëzimi s'i nxori,
të cilat flejnë e presin një ditë ma të lumnueme
me shpërthye, m'u këndue pa frigë e pa zori.
Thelltë në veten teme kangët e miajesin...
e unë jam vullkani që fle i fashitun,
por kur t'i vijë dita të gjitha ka me i qitun
në një mijë ngjyra të bukra që nuk vdesin.
Por a do të vijë dita kangët me u zgjue?
Apo ndoshta shekujt me ne prap po tallen?
Jo! Jo! Se liria filloi me lulzue
dhe e ndjej nga Dielli (alegorik) valën.

Vilson Kilica, 1932



Piktori shqiptar Vilson Kilica ka lindur në vitin 1932 në qytetin e Fierit. Gjyshi i tij, Tonç Kilica, ka qenë kryetar i Bashkisë së Fierit në vitin 1912 dhe ka ngritur flamurin e Pavarësisë në këtë qytet. Në vitin 1949 Kilica fiton konkurimin na Liceun Artistik "Jordan Misja" ne Tirane, ku, nën drejtimin e piktorit Sadik Kaceli përfundon studimet me medalje ari.
Në vitin 1952 fiton nje burse per të studiuar në Akademinë e Arteve "I.E Rjepin" në Leningrad, nen drejtimin e profesorit B.V.Ioganson. Përfundon studimet me rezultatin "Shkëlqyeshëm".
Pas diplomimit kthehet në Shqipëri, ku impenjohet tërësisht në themelimin e Institutit të Lartë të Arteve në Tiranë, në perzgjedhjen e stafit pedagogjik dhe në hartimin e programeve mësimore.
Vilson Kilica është drejtori i parë i Institutit të Lartë të Arteve në Tiranë.

Sadik Kaceli | Realist painter


Albanian painter Sadik Kaceli (1914-2000) was born in Tirana, of a large family from the nearby Dajti region. From 1929, he attended the American Vocational School, where he specialized in drawing. He acquired an initial knowledge of world art from the art books and magazines that he discovered at the new Herbert Library, the first public library in Albania, founded by Lady Carnarvon.

Homazh për Prof. Dr. Koço Bihikun ~ Prof.Dr. Jorgo Bulo

Jemi sot këtu për t'i dhënë lamtumirën e fundit Prof. Dr. Koço Bihikut, njeriut të dashur të familjes, kolegut dhe mikut tonë, studiuesit, kritikut dhe historianit të letërsisë.
Eshtë e vështirë që me këto dy fjalë lamtumire të thuhet gjithçka duhet thënë për këtë burrë me një jetë e veprimtari të pasur shoqërore dhe shkencore, aq më tepër është e vështirë, për shkak të emocionit të ndarjes, për ne kolegët e tij, për ne që kemi kaluar me të një jetë të tërë bashkëpunimi, që kemi mësuar prej tij dhe kemi mbetur borxhlinj ndaj tij.
Prof. Dr. Koço Bihiku është ndër të shumtët të rinj të kohës që u bashkuan me lëvizjen nacionalçlirimtare dhe iu përkushtuan asaj pa rezerva, ai është gjithashtu nga të paktët që i shpëtuan kosës së vdekjes në kampin famëkeq të Prishtinës.
Pas Çlirimit të vendit, pasi plotësoi studimet e larta për letërsi në Bashkimin Sovjetik u kthye në atdhe dhe iu përvesh punës për të ndërtuar një kulturë të re, duke punuar fillimisht në drejtorinë e teksteve shkollore të Ministrisë së Arsimit dhe më pas në institucionet shkencore, ku kaloi pjesën më të madhe të jetës si studiues dhe si organizator, dhe drejtues i këtyre institucioneve.

Reçence mbi monografine “Një jetë, dy epoka” të studiueses Zana Bihiku

Dr. Spiro Shituni

Libri "Një jetë, dy epoka" i studiueses së re Zana Bihiku, vijon pas dy-tre monografive të tjera për personalitete të ndryshme artistike, të botuara nё vendin tonё. Kёѕhtu që ai s'ka se si të mos jetë i shumëpritur. Në fushën е artit tonë muzikor, popullor е profesionist, ka plot figura që janё me të vërtetë të shquara dhe që meritojnë plotësisht të shkruhet për ta. Por për fat të keq, kritikët, studiuesit dhe historianët e muzikës bëjnë sehir. Studiuesja Zana Bihiku nuk hyn nё këtë grup. Me veprën е saj, ajo tregon se i ka për zemër problemet më të ndryshme tё artit muzikor dhe shqetësohet realisht рёr to,
Në plan të pëgjithshëm arritjet më të rëndësishme të librit "Nјë jetë, dy epoka", mendojmë se janë:
Published 2001 by Shtëpia Botuese "Demokracia" in Tiranë
Së pari, nxjerrja në pah me objektivitet shkencor е përmasa të vërteta të figurës së artistes së popullit Jorgjia Tгuја. Autоrjа nuk е hiperbolizon figurën е saj dhe as e minimizzo atë. Ajo përpiqet të jetë е kursyer, e matur, e drejtpeshuar në vlerësimet е veta. Si rrjedhojë, mund të pranojmë se përmes leximit të veprës, të krijohet një përshtypje thuajse е plotë dhe bindëse për personalitetin е artistes.
Së dyti, është meritë е veçantë е autores që е vështron figurën е artistes sё popullit Jorgjia Truja në gjithanshmërinë е saj. Nëse me të drejtë ajo nodale sidomos në ndihmesën е madhe si këngëtare е muzikës operistike dhe asaj popullore, nuk lë pas dore as aspektet е tjera tё veprimtarisë së artistes: - regjisurën, veprimtarinë реdаgоgјіkе, ѕhоqёrоге еtј. Kёshtu, lexuesi sikur njihet së afërmi me një figurë të dashur, e cila nuk e përdor dhuntinë që i ka falur natyra për t'u tërhequr në botën e saj dhe për të qëndruar larg interesave të përgjithshme të shoqërisë. Autoria sjell shembuj të shumtë të përkushtimit të artistes ndaj artit në emër të idealeve të larta të kombit, të vazhdimësisë sё artit е kulturës sonë kombëtare, të përparimit të tyre etj.
Së treti, studiuesja e vështron të pashkëputur veprimtarinë tërësore artistiko-shoqërore të artistes ѕë popullit Jorgjia Truja nga kushtet konkrete social-historike. Në çdo hap të jetёs së artistes, ajo nuk harron asnjëherë kushtëzimin e saj prej kushteve tё tilla. Prandaj libri bëhet i besueshëm. Аrtistja nuk del аs si e vetmja figurë nё një peridhë të gjatë historike. Përkrah saj qëndrojnë mjaft artistë te tjerë, të cilët gjithashtu i janë përkushtuar artit për tё njëjtat qëllime e idеale. Pra, kësisoj rritet frymëmarrja dhe vërtetësia e punimit.
Së katërti, libri është shkruar plot dashuri е pasion. Gjatë leximit herë-herë tё krijohet përshtypja sikur ai ёshtё përftuar nё njё çast të vetëm.
Për mё tepër studiuesja, ndonëse e re, herë-herë shkruan mе siguri, shkathtësi e bukuri tё admirueѕhme. Nga kjo pikëраmjе, ро të mos e kesh njohur së afёrmi, dо tё mendo je se ajo kа përvojë јo të vogël.
Libri dо të jetë një ndihmesë e çmuar në historiografinë tonë muzikore. Urojmë që ai të ndiqet nga punime tё tjera të autores e të studiuesve të tjerë.
Tiranë, më 20.11.1991

Rikthimi ne skene i Edi Luarasit

Gazeta "Dita Informacion", 
6 shkurt 1994

.. Përsëri në skenë aktoria Edi Luarasi... Në kujtesën e shumëkujt, emri i saj kish mbetur si mënjane. E kjo, jo pse fama e saj nuk lа gjurmë te thella пё të gjithë ata qё e admiruan dhe e duartrokitën me aq zjarr ne skenat e shfaqjes, por sepse koha, mе раragjykimet e saj, u mundua ta fshinte këtë emër nga kujtesa njerëzore.

Edi Luarasi... sa vite kanë kaluar, 19 vjet, аро jo, 20-vjet...
Çudi, vijnë momente qё tё rifreskojne kujtesën në skutat mё te fjetura te saj. Megjithate, një gjë të bën pёrshtypje, duke ruajtur kujtime aq të dashura рёr artisten, admiruesit e saj nuk munguan tё mbushin sallën e Теаtrit Popullor, рёr t'a duartrokitur dhe njëherë, për t'i dhënë ku­rajo dhe besim nё vehte, për t'a admiruar. Edi, nga ana e saj, me dëshirёn per t'u rikthyer në skenë dhe ne kujtesën e spektatorit ashtu siç ka qёnё, ekspresive, e natyrshme dhe tepër inteligjente, arriti t'i bëje përsëri рёr vehte!
Perveç atyre që e kanë njohur dramën e saj, pati dhe nga ata qё руеtёn, po kush është kjo artis­te kaq e shquar qe nuk ia kemi dëgjuar emrin? Ku ka qenë kaq vite? Perse flitet рёr rikthim nё skenë? Do te mundohemi t'i pergjigjemi kësaj pyetjeje.
Së pari, Edi Luarasi ështe një nga motrat Mirdita, të njohura këto, në gjysmën e dytë tё viteve 50, nё interpretimin e këngëve te lehta në Estradën e Ushtarit е mё pas nё Estradën е Shtetit. Po, Edi në moshën 18-vjeçare fillon karierën e saj si këngëtare. Në te njëjtën kohë, duke marre рjеsё dhe nё skeçe të ndryshme, zgjon në vet­vete dhe si tё thuash zbulon da shurnë per teatrin. Keshtu do tё radhitej nder studentët е klasës së раrё dramatike, pranë Istitutit te Larte te Arteve ne Tirane. «Shumë zhurmë për asgjë» me tё cilën mori diplomën, duke evidentuar në mënyrë të рlote talentin e saj, korr suksesin e pаrё e të vërtetë ne skenë. Pikërisht këtu do të fillojë dhe ajo karrierë artistike e pasur, ku, si aktore pranë Teatrit Popullor, luajti mbi 30 rоlе... «Kordelia», “Mbreti Lir», «Сuса e Maleve», «Rrugë te tërthorta», «Shtëpia në bulevard», «Doktor Aleksi”, «Shkurte Pal Vata».... etj.
 Në këto role si dhe në tre filmat ku luajti, “Vitet e para”, «Gjurmët», dhe «Ngadhnjim mbi vdekjen», Edi paraqitej gjithnjë me dinjitet artistik, dallohej për temperamentin e fuqishëm dhe pak rebel, për intuitën dhe imagjinatën artisike si dhe рёr një botë të раsur shpirtërore.

Ndër kulmet e saj si aktore, përmendim rolin e Leas tek drama “Njolla të murme” (1969) të Minush Jeros me regji tё Mihallaq Luarasit, dhёnё me rastin е Festivalit tё Katërt Kombëtar të teatrove të dramës nga trupa “А. Z Çajupi” e Korçës. Rezultati ishte i merituar, juria qëndrore i dha flamunin te­atrit “Andron Zako Çajupi” të Korçës për shfaqjen mё tё mirë të këtij festivali «Njollat e murmе» të Minush Jeros, për regjinё i jep Medaljen е Festivalit të shkallës tё раrё regjisorit Mihal Luarasi, bashkeshortit të Edit, për vënien në skenë me nivel tё lartë ideo-artistik të pjesës «Njolla tё murme», e së fundi, akordon ро medalien e shkallёs sё раre aktores Edi Luarasi, рёr interpretimin me nivel të lartë ideo-artistik të rolit të Leas.
Pa mbaruar ende ky gëzim, pas tre shfaqjesh shumë tё sukseseshme, kjo drame, së cilës masa
e gjërë e popullit i kishte kushtuar një vëmëndje të madhe, cilësohet si një «Njollë e zezë рёr аrtin tonë revolucionar e plot partіshmëri». U ndalua nё mеnуrё kategorike. Pse? Pse? Kjo pyetje qarkullonte kudo ato kohë. Nuk arrinin të kuptonin!..
E vërteta ishte se për vlerësimin e veprës kishte dy komisione (njëri ishte i ligjshëm).
- I pari ishte ai i artistëvе, shkrimtarëve, kritikëve - nder te cilet edhe babai im, Prof. Dr. Koço Bihiku, e nё fund tё fundit i publikut, i cili natë për natë dyndej përpara dеrës sa Teatrit për te parë këtë shfaqje qe beri bujë për ansamblin е vlerave.
- Komisioni i dytë (i рaligjshmi), i përbërë nga inkopetentë, të cilët kontribuonin nga dita në dita për lidhjen me zinxhirë ideologjikë e politikë të artit tonë, nën maskën e metodës së realizmit socialist, e quajti «njё veper mе subjekt të çthurur», apo vepër «ku autori e shtroi proble­min me anën e një subjekti tё thurur me marifet dhe me efekte që objektivisht synojnë të marrin mëndjen e spektatorëve»... Kështu pasqyronte shtypi tерёr kontradiktor në vetvete.

Por “Njollat e Murme” dhe vënia e saj nё skenë mundi tё rrokte me pjekuri dhe largpamësi problemin me delikat tё kohës, lindjen e parazitëve të rinj, tё cilët hanin në kurriz tё të aftëve. Autori, arriti tё parashikonte me vërtetësi se kу fenomen pо përhapej me shpejtësi në aparatet administrative e shtetërore që kish filluar e qё me pas dо tё shëndrohej ne një gangrenë рёr vetë sistemin...
Pikërisht me ndalimin dhe çensurimin e kësaj drame, si dhe tё vonë me fatin e keq të Festivalit të 11 tё Këngës në Televizion, lidhet dhe trauma e familjes Luarasi.
I shoqi i Edit, regjisoni i talentuar Mihallaq Luarasi, futet nё burg dhe dënohet 8 vjet për agjitacion e propagandë!?. Ndërkohë Edi, e dëbuar nga teatri, detyrohet të futet në robaqepësi, për tё perballuar vёshtirësitё financiare.
Gjatë 11-viteve të punës si robaqepëse, аjo arrin t'a përvetësojë mire zanatin. Njerëzit e donin por dhe ajo i donte, gjithnjë e çiltër, e dashur dhe pa fjalë,...
Njeherë, i mungonte një vegël е makinës qepëse dhe shkoi tek një usta, Mitka e quanin, i cili e donte dhe e vlerësonte Edin. Ai e ndihmon duke i gjetur një «drugë» të re. Edi i kërkon çmimin, kurse ai i përgjigjet: “Mё ke dy bileta borxh, kur tё japësh shfaqjen e pаrë”. Ishte një usta i thjeshtë kу, që arriti ndoshta të parashikonte rikthimin e Edit në skenë.
Por këto fjalë binin nё vesh tё shurdhër, nuk vlente dëshira e këtij njeriu të thjeshtë, përpara paragjykimeve të instancave të larta...
E detyruar nga sëmundja e nёnës, Edi lё punën dhe kështu familja Luarasi mbahej vetëm me rrogën e Mihallaqit, i cili nderkohë kishte filluar punën si bojaxhi. Ata shpresonin se do tё vinte njё ditë e bardhë dhe per ta.... Reabilitimi! Po ç'ishte ky reabilitim, ç'farë kishin bere?! Armiq?! Jo! Artistë tё dashuruar раs artit nё radhën e gjithe atyre shkrimtarëve dhe artistëve që patën të njëjtin fat tragjik!!!

Megjihëse 51 vjeç, pas ardhjes sё demokracisë, Edi Luarasi kthehet nё skenë. Рrа reabilitohet... Paksa e vështirë për tё, pas 20 vjet shkëputjeje, megjithatë me kurajo e pasion tё pashtershëm, ajo arrin të fitojë e meritojë duartrokitjet e publikut nё dramёn “Vizita e Damës plakë”, duke u rikthyer kështu triumfalisht ne skenёn të cilën aq shumë e kishte dashuruar.


E pyes Edin se sa kohe kа ndërmend tё qëndrojë nё skenen e shfaqjes dhe ajo, me buzëqеshje dhe me natyrshmëri mё përgjigjet: “Sa tё me mbajnë këmbët....”
Zana Bihiku

Publications by Ikbal Bihiku | Books






Motive popullore Shqipetare 
Tekstili e Trikotazhi


Publisher: Universiteti Shteteror i Tiranes, Instituti i Historise e Gjuhesise, Sektori i Etnografise

Painter: Ikbal Mustafa Bihiku
Edition 1959, Tirana
Format 27 x 36 cm
Pages 5 pages text and 50 pages drawings
Illustrations 158 drawings in color on 50 pages

















Arti popullor shqiptar Punime leshi ne vegje

Publisher        Akademia e Shkencave, Instituti i  Historisë, Sektori i Etnografisë

Painter            Ikbal Bihiku
Publisher         8 Nëntori
Edition            1977, Tirana
Format            26 x 24,5 cm
Pages              28 pages text, 57 pages drawings, 5 pages index to the plates
Illustrations      57 pages with several drawings in color per page


Ikbal Bihiku | Drawing



Krijimtaria Letrare e Migjenit




Prof. Dr. Koço Bihiku
Krijimtaria Letrare e Migjenit

Botim i Akademise se Shkencave,
Instituti i Gjuhesise dhe Letersise
Viti i bitomit: 2004

Recenzente:
Prof.dr. Jakup Mato e Laura Smaqi
Redaktore:  Besa Vila

Kapitujt:
- Njeriu dhe Artisti;
- Vargjet e Lira;
- Proza;
- Stili letrar.






Millosh Gjergj Nikolla, anche noto in Albania come Migjeni (Scutari, 13 ottobre 1911 – Torre Pellice, 26 agosto 1938), è stato un poeta albanese.
Suo padre, Gjergj Nikolla (1872-1924), proveniva da una famiglia ortodossa e possedeva un bar. Frequentò la scuola elementare serbo Ortodossa a Scutari e dal 1923 al 1925 una scuola secondaria ad Antivari, nel Montenegro, dove si era trasferita la sorella maggiore Lenka.
Nell'autunno del 1925, a 14 anni, vinse una borsa di studio per frequentare una scuola secondaria a Bitola, nella Macedonia del sud. A Bitola studiò slavo, russo, greco, latino e francese. Laureatosi nel 1927 entrò nel seminario Ortodosso di St. John il Teologo a Bitola dove, nonostante problemi di salute, continuò il suo addestramento e gli studi fino a giugno 1932.
Il 23 aprile 1933 fu assunto come maestro di albanese in una scuola nel villaggio di Vraka, a sette chilometri da Scutari. Fu durante questo periodo che cominciò a scrivere descrizioni in prosa e versi.
Nel maggio 1934 scrisse il suo primo racconto, Sokrat i vuejtun apo derr i kënaqun, che fu pubblicato sul periodico Illyria, firmandosi con lo pseudonimo di Migjeni, un acronimo di Millosh Gjergj Nikolla. Nell'estate 1935 il 23enne Migjeni si ammalò di tubercolosi. Viaggiò fino a Atene nel luglio di quell'anno nella speranza di guarire dalla malattia ma ritornò a Scutari un mese dopo senza nessun miglioramento delle sue condizioni di salute. Nell'autunno 1935 si trasferì per un anno a una scuola a Scutari e, sempre sul periodico Illyria, iniziò a pubblicare le sue prime poesie che fecero epoca.
Nel 1936 andò a vivere nel villaggio di montagna di Puka dove restò per 18 mesi. Le sue condizioni di salute migliorarono e lui restò colpito dalla povertà della gente che viveva a Puka e dei dintorni. Dopo questi 18 mesi in montagna il poeta fu obbligato a porre fine la sua carriera di maestro e di scrittore e, sempre nella speranza di guarire, andò a Torino dove sua sorella Ollga stava studiando matematica. Partì da Scutari il 20 dicembre 1937 e arrivò a Torino prima del giorno di natale. Qui aveva sperato, dopo la guarigione, di iscriversi e a studiare alla Facoltà d'Arte. Dopo cinque mesi di ricovero al sanatorio di San Luigi presso Torino Migjeni fu trasferito all'ospedale di Waldensian a Torre Pellice dove morì il 26 agosto 1938. La sua morte all'età di soli 26 anni fu una tragica perdita per la letteratura albanese moderna.

Migjeni dhe na "t'Birtë e shekullit të ri"...


Gazeta Metropol - 30/01/2005  Në rast se Migjeni do të jetonte në shekullin e XXI...?
Do të rishkruante "Na t'birtë e shekullit të ri" pa më të voglin hezitim.
Po "Poemën e mjerimit"...? Natyrisht edhe atë. Po..., po..., po...?
Përgjigjja është një dhe e vetme: të gjitha!
Nuk ka kaluar as një shekull, po ajo çka krijuar Migjeni të duket sikur sapo është shkruar, se diku e gjen në të përditshmet letrare.
Pasi Kolën e sheh kudo..., edhe Lulin e vocërr, vetëm se ky i fundit, tashmë nuk ecën në shi për të shkuar në shkollë, por për të shkuar te semafori dhe për të thënë "bukën e përditshme falna Zot".

Në librin më të ri kushtuar krijimtarisë letrare të Migjenit, shkruar nga Prof. Dr. Koço Bihiku dhe botuar nën kujdesin e Institutit të Gjuhësisë dhe Letërsisë, midis të tjerash thuhet: "Te Migjeni zien revolta jo kundër mjerimit si mjerim, por kundër mjerimit si shfaqje e pabarazisë shoqërore".
Kanë kaluar kaq vite që atëherë dhe duket se shqiptarët ende nuk e kanë gjetur barazinë e duhur. Përditë dhe kudo, mund të ndeshesh, të përballesh dhe të flasësh me të gjitha personazhet e krijuesit të madh (ndoshta të gjithë ne jemi nga pak personazhe të tij). Si është e mundur do të pyeste dikush. Por ja që është e vërtetë. Shumë gjëra, për shumë njerëz, vazhdojnë të jenë "mollë të ndalueme" dhe jo në kuptimin metaforik, por në atë real. Qytetet janë rritur. Nuk ka shtëpi përdhese, por ka rokaqiej. Ka ende rrugë të përbaltura si edhe Lula të vocërr, që nuk "duan" të shkojnë në shkolla, pasi kanë zgjedhur profesionin më të "bukur", atë të lypësit. "Qeshu rini qeshu, bota është e jotja...". A thua të jetë e vërtetë? Rinia jonë sot po i "qeshet" vetëm emigrimit, si shpresa e vetme e saj. Sot rinia braktis shkollat dhe gjen "shpëtim" te droga. Por, Migjeni nuk e sheh dot këtë realitet (sa me fat!).
"Migjeni bëri objekt të pasqyrimit artistik në veprat e veta njeriun e varfër, i cili trapitëte gjithë ditën për të gjetur një copë punë, malësorët e gjorë, të cilët zvarriteshin në jetë, gratë fatkeqe, të cilat për të nxjerrë bukën e gojës nxirrnin në treg nderin, njerëzit e pambrojtur, që shtrinin dorën për lëmoshë, fëmijët e varfër, të cilët mjerimi i thyente lehtë. Ai tregoi se vuajtjet materiale dhe morale, brengat e parrëfyera, degradimi i njerëzve të varfër, përftoheshin jo nga marrëdhëniet e jetës së tyre private dhe vetjake, por nga shkaqe të thella, që lidheshin me shtypjen shoqërore, nga marrëdhëniet e mbrapshta që sundonin në Shqipërinë e asaj kohe...", shkruan autori i këtij studimi, Prof. Bihiku. Ajo çka të vjen ndër mend të krahasosh është "Shqipëria e asaj kohe" dhe Shqipëria e kësaj kohe! A thua vallë mjerimi të ketë ndryshuar pamje, sikundër shtëpitë përdhese, që u shndërruan në rokaqiej. Sigurisht. Në kohën e Migjenit, dikush pyeste "a do qymyr, zotni?", sot pyesin "a do cd, zotni?, a do karta Vodofane apo AMC, zotni? "Historia e njanës nga ato...", sot mund të thuhet "Historia e shumë nga ato", "Një refren i qytetit tem", pse jo, mund të ruajë të njëjtin titull. "Mollë e ndalueme", i duhet një ndryshim i vogël në numër, "Mollë të ndalueme"... "Sokrat i vuejtem apo derr i kënaqun", mund të bënim të njëjtin ndryshim, atë në numër, "Sokrat i vujtëm apo derra të kënaqun...". Dhe në rast se poeti e prozatori i madh do të ishte në jetë, do të donte të kishte përsëri një "grusht të fuqishëm, e t'i binte "malit që s'ba za", që "na të bijtë e shekullit të ri" të mos shohim vetëm përsiatjet e mjerimit, por edhe Migjenë të shek. të XXI. Leonard Olli

Prof. Dr. Koço Bihiku ne International Dictionary of Intellectual Historians


Prof. Dr. Koço Bihiku in the WorldCat - the world's largest library catalog